ΠΑΤΡΑ - ΑΘΗΝΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ

Κανένας θεατής στο έγκλημα, όλοι στον αγώνα

Ζεστή υποδοχή σε κάθε σημείο της διαδρομής

Αψογη η επιμελητεία της διαδήλωσης, φρόντισε να μη λείψει τίποτα

Διήνυσαν ήδη κοντά στα 100 χιλιόμετρα οι οδοιπόροι που μετέχουν στη μεγάλη πορεία αγώνα για την ανεργία που οργανώνει ο Δήμος της Πάτρας. Το χτεσινό απόγευμα τούς βρήκε στο Ξυλόκαστρο, απ' όπου σήμερα θα ξεκινήσουν για να φτάσουν στην Κόρινθο. Εχοντας ήδη αφήσει πίσω τους το πιο άγονο κομμάτι της διαδρομής, πορεύονται ήδη σε γόνιμα εδάφη και προς το απόγευμα θα πλησιάζουν στη βιομηχανική ζώνη, μέρη όπου οι επιπτώσεις τόσο από την καπιταλιστική κρίση όσο και από τις εφαρμοζόμενες πολιτικές για το κεφάλαιο είναι εξαιρετικά εμφανείς. Δείγματα αυτών των επιπτώσεων έγιναν ορατά στη μέχρι τώρα πορεία.

Μιάμιση περίπου ώρα μετά την αναχώρησή της από την Ακράτα, η μεγάλη πορεία για την ανεργία έφτασε στο Δερβένι, κεφαλοχώρι της περιοχής.

Η υποδοχή στο κεφαλοχώρι αυτό ήταν πολύ ζεστή. Στα μικρομάγαζα, στα μίνι μάρκετ και τα μανάβικα, στα καφενεία, βγαίνει έξω ο κόσμος να δει την πορεία: «Οι άνεργοι, τα παιδιά απ' την Πάτρα, έρχονται!».

Δεν είναι τυχαίο: Πολύς κόσμος έχει φύγει τα τελευταία χρόνια για Πάτρα και Αθήνα, προς αναζήτηση δουλειάς. «Κάποτε από το δρόμο δεν μπορούσες να περάσεις το πρωί. Τώρα που φύγαν όλες οι υπηρεσίες από 'δω με τον "Καποδίστρια", μείναμε 700 - 800, μαζί με τους πεθαμένους», μας λένε οι κάτοικοι του μεγάλου αυτού χωριού. Οσοι αντέχουν ακόμα. «Κάνουμε όλοι δυο - τρεις δουλειές, από 'δω κι από 'κει, για να πληρώνουμε λογαριασμούς». Η πορεία τούς καλεί να μη συμβιβαστούν με τη μιζέρια: «Εδώ, εδώ, μ' αγώνα ταξικό, γιατί εμείς δεν ζούμε με 400 ευρώ».

Μπαίνοντας στην Ακράτα

Την πορεία υποδέχτηκε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ευρωστίνης «Ευ ζην». Από το ΔΣ του Συλλόγου, ο Στέφανος Φιδάκος, καλωσορίζοντας την πορεία, σημείωσε ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην εργασία και πρόσθεσε: «Είναι άδικο το 1% του κόσμου να ελέγχει το 99% του κόσμου και του πλούτου. Εχουμε κάθε δικαίωμα να αγωνιστούμε για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας».

Ο αντιδήμαρχος, Κωνσταντίνος Κουσουλός, στο σύντομο χαιρετισμό του έδωσε τα συγχαρητήριά του, τονίζοντας ότι είναι ένας μεγάλος αγώνας. «Μπράβο στο Δήμο Πατρέων που διοργάνωσε αυτήν την πορεία», σημείωσε.

«Σας ευχαριστούμε για την υποδοχή», τόνισε ο δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης,προσθέτοντας ότι «έτσι αντλούμε κουράγιο». «Το μήνυμά μας είναι "δουλειά για όλους, δουλειά με δικαιώματα, μέτρα προστασίας των ανέργων". Αυτή η φωνή θα αγκαλιάσει όλη την Ελλάδα. Θα γίνουμε μια γροθιά». «Είμαστε οι άνεργοι, ο λαός που αγωνίζεται, που στηρίζεται στα χέρια του και με τα χέρια του χτίζει τα πάντα», πρόσθεσε.

Η μέρα ζεστή ...αλλά η πορεία ακάθεκτη

Νωρίτερα, η πορεία πέρασε από Αιγείρα, Οικονομαίικα, Μαύρα Λιθάρια, Πεταλού. Ο δρόμος έως το Ξυλόκαστρο είναι σπαρμένος με παραθαλάσσιους οικισμούς και χωριουδάκια πάνω στο κύμα. Η θάλασσα λάδι και σήμερα. Ακόμα μια πολύ ζεστή μέρα, που δυσκολεύει τους οδοιπόρους. Ομως, το κύριο σώμα της πορείας προχωράει με ρυθμό. Το πρωί τα πόδια είναι φρέσκα, ενώ καθημερινά προστίθεται κόσμος που φτάνει με πούλμαν που δρομολογούνται από Πάτρα και Αθήνα. Στην πορεία συμμετέχουν ήδη και φοιτητικοί σύλλογοι από την Αθήνα, από το Πανεπιστήμιο Πειραιά και αλλού. Αλλά οι «βετεράνοι» της πορείας τούς βάζουν τα γυαλιά και τους πειράζουν «πώς πάτε έτσι σαν κότες;». Ολοι γελάνε.

Το μήνυμα είναι «μετέχουμε όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του» (το στιγμιότυπο από τα Μαύρα Λιθάρια)

Στο δρόμο, έκτακτα και επιτόπου δίνεται νερό από τα βανάκια του Δήμου. Μια γιαγιά στην αυλόπορτα προϋπαντά την πορεία: «Πού μας φτάσαν, να περπατάμε». Ενα αγροτικό γεμάτο ως πάνω με λεμόνια χαιρετίζει την πορεία με τη βραχνιασμένη κόρνα του. Ενας άλλος, νέος, μαύρος από τη δουλειά στα χωράφια, ρωτάει: «Γιατί το κάνουμε αυτό;». «Για την ανεργία», του λένε. «Καλό - καλό αυτό!». Η πορεία συνεχίζει.

Ενα βράδυ πριν, οι οδοιπόροι διανυκτέρευσαν στην Ακράτα, έχοντας συμπληρώσει τα πρώτα 70 περίπου χιλιόμετρα της διαδρομής.

Στην εκδήλωση υποδοχής που έγινε, ο αντιδήμαρχος Ανατολικής Αιγιάλειας, Θεοφάνης Σταυρόπουλος, τους καλωσόρισε εκ μέρους της δημοτικής αρχής και όλων των κατοίκων της πόλης, εκφράζοντας τις ευχαριστίες τους για το μεγάλο αγώνα κατά της ανεργίας που διεξάγουν και με αυτή την πορεία.

Ακολούθως, η Αλέκα Ζαμπάτη, εκ μέρους της Λαϊκής Επιτροπής Ανατολικής Αιγιάλειας, χαιρέτισε την απόφαση του Δήμου Πατρέων γι' αυτόν το δύσκολο, αλλά ωραίο αγώνα, όπως τον χαρακτήρισε, δηλώνοντας ότι η Λαϊκή Επιτροπή της περιοχής συμπαρατάσσεται σε αυτό τον αγώνα.

Από την πλευρά του, ο δήμαρχος Πατρέων,Κώστας Πελετίδης, υπογράμμισε ότι «από τις κατά τόπους εκδηλώσεις υποδοχής και ανταπόκρισης του κόσμου, παίρνουμε δύναμη και κουράγιο για το δύσκολο αγώνα που κάνουμε». «Χρειάζεται συσπείρωση και αποφασιστικότητα στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας», κατέληξε ο δήμαρχος Πατρέων.

«Εργατιά μπροστά!»

Τη δική τους συμμετοχή κατέγραψαν οι φοιτητές του Πανεπιστημίου Πειραιά, που μπήκαν στην πορεία από την Ακράτα

Στην τελική ευθεία προς το Ξυλόκαστρο, στοΚαμάρι, οι οδοιπόροι έγιναν δεκτοί με τραγούδια του αγώνα, ενώ «απάντησαν» με αγωνιστικά συνθήματα όπως «Εργατιά μπροστά, τώρα μια γροθιά, γκρέμισε μνημόνια και αφεντικά» και «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά».

Λίγο η ισιάδα στο χτεσινό τμήμα της διαδρομής, λίγο η ζεστή υποδοχή του κόσμου στα χωριά, αλλά και το κέφι και η φρεσκάδα των νεοφερμένων, η μεγάλη πορεία του Δήμου Πατρέων για την ανεργία έφτασε στο Κάτω Λουτρό, σχεδόν δύο ώρες νωρίτερα απ' ό,τι είχε προγραμματιστεί! Κι έτσι αναγκαστικά τράβηξε «χειρόφρενο» για κάποια ώρα στο προαύλιο της εκκλησίας της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, πάνω στη θάλασσα. Ευκαιρία για αναπλήρωση δυνάμεων, για να βγουν παπούτσια, να αλλαχτούν φανελάκια, να πιουν οι οδοιπόροι νερό και να περιποιηθούν τις «πληγές» τους. Κι όμως, κάποιος ...παραπονιέται: «Πιάστηκα, γιατί ...δεν είχαμε ρυθμό!».

Και βέβαια, ευκαιρία για πολλή συζήτηση και κουβέντα ανάμεσα στους οδοιπόρους, αλλά και με τους ντόπιους. Ετσι κι αλλιώς, αυτή η μεγάλη πορεία μοιάζει με μαζική «εξόρμηση» απ' όπου περνάει. Σ' ένα πηγαδάκι λίγο πιο δίπλα, ένας ντόπιος, παλιός συνδικαλιστής, συζητάει με ένα ζευγάρι που περπατάει για τρίτη συνεχόμενη μέρα. «Είδα κόσμο που χειροκροτούσε που ούτε καν μπορούσα να φανταστώ. Αυτοί, όταν πηγαίναμε στα καφενεία να ενημερώσουμε για καμιά κινητοποίηση, μας απόπαιρναν. Και τώρα χειροκροτάνε! Εκλεισαν τα πάντα εδώ στην περιοχή, τώρα τους πετάνε και από τα χωράφια, βλέπεις. Μ' αυτό που κάνετε προβληματίζετε...».

Από την άφιξη στο Δερβένι

Παραδίπλα, ένας άλλος λέει για εκείνους που περιμένει παρακάτω: «Με πήραν τηλέφωνο και μου 'παν "θέλαμε να 'μασταν εκεί, αλλά κωλώσαμε". Τους είπα "ελάτε την Κυριακή που 'ναι λίγα χιλιόμετρα" και θα 'ρθουν».

Μια γυναίκα από το χωριό δίνει «ανταπόκριση» σε κάποιον στο τηλέφωνο: «Εχουν πολύ καλή οργάνωση». Ο Γιώργος με τη γυναίκα του, δυο παιδιά γύρω στα 30, έχουν βγει στο κατώφλι του σπιτιού στην είσοδο του χωριού και περιμένουν την πορεία να φανεί. «Μπράβο στα παιδιά, είναι πολύ καλό αυτό που κάνουν», μας λέει. «Εδώ είμαστε ωραίος τόπος, αλλά χωρίς δουλειά. Οι περισσότεροι στα χωράφια, αλλά τώρα πια ούτε αυτό δεν έχει ψωμί».

Οταν η πορεία περνάει, κάποιος από μέσα τον πειράζει «άμα βρεις δουλειά, να μας δώσεις κι εμάς, ε;». Λίγο αργότερα τον συναντάμε στη στάση, αυτή τη φορά με μια παρέα συνομηλίκων του. Κάθονται λίγο παράμερα και συζητάνε για την πορεία. Δυο κυρίες που ξεκινάνε, για να μη χάσουν το ρυθμό πιάνουν κουβέντα. «Ελάτε κι εσείς, ρε παιδιά». «Εσάς περιμένουμε!», λένε και ξεκινάνε μαζί. Δεν έχει σημασία πόσο θα πάνε. Σημασία έχει να μη μένουν θεατές απέναντι στα εγκλήματα αυτής της πολιτικής, που τους αφήνει χωρίς δουλειά ή τους πετάει στα μούτρα δουλειές του ποδαριού και «προγράμματα πεντάμηνης απασχόλησης», με επιδόματα πτωχοκομείου, ίσα για να μην ξεσηκώνονται.

Η ανταπόκριση του λαϊκού κόσμου της περιοχής είναι παντού πολύ ζεστή. Σε κάθε στροφή του δρόμου κι ένα ξεχωριστό στιγμιότυπο. Λίγο μετά τη Λυκοποριά, μια κυρία βγαίνει στην αυλή με μια πιατέλα καραμέλες. Οταν η πορεία την ευχαριστεί από την ντουντούκα του Δήμου που πάει μπροστά, εκείνη βάζει τα κλάματα.

Στο Ξυλόκαστρο, πλέον, την πορεία υποδέχτηκαν, μαζί με τη δημοτική αρχή της πόλης, αντιπροσωπείες του ΕΚ Λαυρίου και του Συλλόγου Σπουδαστών της ΣΤΕΦ Πειραιά. Κι ο χαμός έγινε όταν η πορεία έφτασε στο θέατρο «Αγγελος Σικελιανός», όπου το συγκρότημα «Ρωμιοσύνη» την υποδέχτηκε με το επικό «Εμείς είμαστε το αίμα, εμείς είμαστε φωτιά, εμείς είμαστε οι εργάτες, χτίζουμε εμείς τη λεφτεριά»!

Στη Λυκοποριά

Πήραν φωτιά τα πόδια, βάλσαμο η θάλασσα

Μεγάλο συλλαλητήριο για την υποδοχή της πορείας

Την Κυριακή 10 Απρίλη, στις 6 μ.μ., στο Σύνταγμα

Τη συμμετοχή τους στη μεγάλη πορεία αγώνα κατά της ανεργίας, αλλά και την υποδοχή της με ένα μεγάλο συλλαλητήριο την Κυριακή 10 Απρίλη, στις 6 μ.μ., στο Σύνταγμα, οργανώνουν τα συνδικάτα και άλλοι φορείς της Αττικής. Στόχος είναι να αναδειχτεί το ζήτημα της ανεργίας και οι διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος για την προστασία των ανέργων, αλλά και να αποτελέσει το συλλαλητήριο ένα αποφασιστικό βήμα οργάνωσης και κλιμάκωσης του αγώνα, ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα που συζητάνε και αποφασίζουν κυβέρνηση - κουαρτέτο.

Ανάμεσα σε άλλα, το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιλαμβάνει συναυλία του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου, στην οποία μέχρι στιγμής έχουν δηλώσει συμμετοχή οι παρακάτω καλλιτέχνες: Αντωνοπούλου Ρίτα, Κουρούση Ντένια, Λέκκας Βασίλης, Λεμπέσης Γιάννης, Μανωλοπούλου Σταυρούλα, Μεράτζας Γιώργος, Μουσάδη Νατάσσα, Μπούσαλης Πάνος, Παπάζογλου Σοφία, Σαρρής Γιώργος και τα συγκροτήματα των Καραντωνίου Χρυσόστομου και Παπαϊωάννου Πάνου, Kollektiva, «Υπεραστικών».

Για τη συμμετοχή στην πορεία εργαζομένων από την Αττική, αναχωρούν καθημερινά από την πλατεία Καραϊσκάκη πούλμαν για τα εξής σημεία: Σήμερα Τετάρτη 6/4, 6.30 π.μ., για Ξυλόκαστρο. Πέμπτη 7/4, 7.30 π.μ., για Κόρινθο. Παρασκευή 8/4, 7.30 π.μ., για Αγίους Θεοδώρους και Σάββατο 9/4, 7.45 π.μ., για Μέγαρα. Δηλώσεις συμμετοχής στα συνδικάτα και στους φορείς. Επίσης, στην Ομοσπονδία Οικοδόμων Ελλάδος (210.5225.234, 9 π.μ. - 2 μ.μ.) και στην Ομοσπονδία Τροφίμων - Ποτών - Γάλακτος (210.5221.137, poeygtpn@gmail.com).

Λεωφορείο για τη συμμετοχή στην πορεία την Κυριακή δρομολογεί η Ομοσπονδία Βιοτεχνικών Σωματείων Αθήνας, με αναχώρηση στις 7.30 π.μ., από την πλατεία Καραϊσκάκη.

Ταυτόχρονα, τα συνδικάτα οργανώνουν τη συμμετοχή τους στην πορεία ως εξής:

• Το Συνδικάτο Οικοδόμων Αθήνας καλεί τα μέλη του να περπατήσουν το Σάββατο 9 Απρίλη, ξεκινώντας από τα Μέγαρα, και τηνΚυριακή 10 Απρίλη με αφετηρία την Ελευσίνα και τελικό προορισμό το Σύνταγμα.
• Το Συνδικάτο Μετάλλου Αττικής και Ναυπηγικής Βιομηχανίας Ελλάδας θα πορευτεί την τελευταία μέρα, από την Ελευσίνα μέχρι το Σύνταγμα.
• Ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήναςκαι η Επιτροπή Ανέργων, την Τετάρτη 6 Απρίλη, από το Ξυλόκαστρο έως την Κόρινθο (συμμετοχές δηλώνονται στα τηλέφωνα 210.3232.463, 6972.771.261 και 6936.467.504).
• Την ίδια μέρα, καλεί τους εργαζόμενους να πορευτούν και η Ενωση Λογιστών Ελεγκτών Περιφέρειας Αττικής (ΕΛΕΠΑ).
• Την τελευταία μέρα της πορείας θα συμμετέχει το Συνδικάτο Κλωστοϋφαντουργίας - Ιματισμού - Δέρματος Αττικής.
• Στο τμήμα Μέγαρα - Ελευσίνα θα συμμετάσχει στην πορεία και η ΠΕΜΕΝ.

Αντίστοιχη είναι η προετοιμασία των Λαϊκών Επιτροπών και Επιτροπών Ανέργων από τους δήμους της Αττικής.

• Οι Λαϊκές Επιτροπές από Καισαριανή, Ζωγράφου, Ηλιούπολη, Βύρωνασυμμετέχουν στην πορεία την Πέμπτη 7/4από την Κόρινθο μέχρι τους Αγίους Θεοδώρους.
• Οι Λαϊκές Επιτροπές στο Δήμο Αθήναςσυμμετέχουν στην πορεία την Παρασκευή 8/4 από τους Αγίους Θεοδώρους μέχρι Μέγαρα, με αναχώρηση από την πλατεία Καραϊσκάκη στις 7.30 π.μ. (δηλώσεις συμμετοχής στα τηλέφωνα 211.7054821 και 697.3433.521).
• Την Κυριακή 10/4, η Λαϊκή Επιτροπή Αιγάλεω ξεκινάει στις 11 π.μ. από Ιερά Οδό και Καραϊσκάκη, για να υποδεχτεί την πορεία στο Παλατάκι στο Χαϊδάρι και να συνεχίσει μαζί της μέχρι να φτάσει στον τελικό προορισμό, στο Σύνταγμα.

Χαμηλώνουν οι εκτιμήσεις για την ανάπτυξη στην Ευρωζώνη

Το κτίριο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας

Αν και τα ρεπορτάζ γύρω από την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ εστίασαν αποκλειστικά σχεδόν στο Προσφυγικό και τη συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας, εντούτοις αυτή ασχολήθηκε και με τις εξελίξεις στην οικονομία της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Μάλιστα, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μ. Ντράγκι, για πολλοστή φορά, φρόντισε να χτυπήσει καμπανάκι για την καπιταλιστική ανάπτυξη στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ, αναφέροντας ότι τα δημοσιονομικά μέτρα της ΕΚΤ δεν αρκούν για να φέρουν ανάκαμψη.

Τα μέτρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δεν φτάνουν

Ο Μ. Ντράγκι είπε στη Σύνοδο: «Κατέστησα σαφές ότι αν και η νομισματική πολιτική ήταν η μόνη που υποστήριξε την ανάκαμψη τα τελευταία χρόνια, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ορισμένες βασικές διαρθρωτικές αδυναμίες της οικονομίας της Ευρωζώνης (...) Χρειάζονται διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, κυρίως με την πρόθεση να αυξήσουν το επίπεδο της ζήτησης, δημόσιες επενδύσεις και χαμηλότερη φορολογία». Είναι επισημάνσεις που αποτελούν προϋποθέσεις για την καπιταλιστική ανάπτυξη, κυρίως οι δημόσιες επενδύσεις και η χαμηλή φορολογία.

Στις 25/3/2016 η «Καθημερινή» δημοσίευσε ρεπορτάζ με τίτλο «Κόβει ταχύτητα η ανάκαμψη στην Ευρωζώνη», στο οποίο αναφερόταν: «Συνεχίζεται η οικονομική ανάκαμψη στην Ευρωζώνη, αν και με χαμηλότερο ρυθμό απ' ό,τι περιμέναμε στις αρχές του έτους, λόγω του πιο αδύναμου εξωτερικού περιβάλλοντος». Εκτίμηση αναφερόμενη στο οικονομικό δελτίο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) στις 24/3/2016. Στο ίδιο δελτίο αναφέρεται: «Η ανάπτυξη στην Κίνα εξακολουθεί να επιβραδύνεται, με αρνητικές επιπτώσεις για τις υπόλοιπες αναδυόμενες οικονομίες, ειδικότερα στην Ασία, και οι χώρες που βασίζονται στις εξαγωγές πρώτων υλών πρέπει να προσαρμοστούν και άλλο στις χαμηλότερες τιμές των πρώτων υλών». Εκτιμούν επίσης ότι η ισοτιμία του ευρώ σε σχέση με άλλα νομίσματα, ιδιαίτερα των κρατών των οποίων η οικονομία βρίσκεται σε επιβράδυνση, έχει ενισχυθεί, άρα χτυπιέται η ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών των κρατών - μελών της Ευρωζώνης.

Η ΕΚΤ, μάλιστα, κάνει λόγο για «δυσμενή εξέλιξη» και αναφέρει ότι στα τέλη του 2015 οι οικονομικές εξελίξεις δεν ήταν τόσο θετικές όσο περίμεναν, ούτε στις ανεπτυγμένες οικονομίες ούτε στις αναπτυσσόμενες. Στις ΗΠΑ υπήρξε αξιοσημείωτη επιβράδυνση το τέταρτο τρίμηνο, η ιαπωνική οικονομία συρρικνώθηκε. Επισημαίνει ακόμη ότι το Φλεβάρη παρατηρήθηκε «σημαντική πτώση στη δραστηριότητα στον τομέα των υπηρεσιών», ενώ παράλληλα συνεχίστηκε η αδύναμη επίδοση του τομέα μεταποίησης της Ευρωζώνης.

Η ΕΚΤ λέει επίσης ότι η εσωτερική ζήτηση στην Ευρωζώνη «θα πρέπει να βρει στήριγμα και την ενίσχυση της απασχόλησης χάρη στην εφαρμογή στο παρελθόν διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Επιπλέον, η χαμηλή τιμή του πετρελαίου θα πρέπει να υποστηρίξει το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών και την ιδιωτική κατανάλωση, όπως επίσης και την εταιρική κερδοφορία και τις επενδύσεις».

Υποδείξεις αντιφατικές

Οι υποδείξεις της ΕΚΤ για μέτρα που θα στηρίξουν την ανάπτυξη (σημειωτέον, τις ίδιες κάνουν το ΔΝΤ και ο ΟΟΣΑ), είναι αντιφατικές. Η ΕΚΤ προβάλλει την ανάγκη ενίσχυσης της εσωτερικής ζήτησης ως βασικό μοχλό στήριξης της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Και τη στηρίζει στη δυνατότητα αύξησης της απασχόλησης λόγω της εφαρμογής στο παρελθόν «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων». Αυτό σημαίνει ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, μοίρασμα μιας θέσης εργασίας σε δύο ή περισσότερους εργαζόμενους κ.λπ. Είναι ένας τρόπος έντασης της εκμετάλλευσης και αύξησης των κερδών. Είναι επίσης ένας τρόπος που συμβάλλει στην καταγραφή μικρότερης ανεργίας. Ετσι μετρούν την πτώση στα ποσοστά ανεργίας. Αλλά ταυτόχρονα μειώνονται δραστικά και οι μισθοί. Για παράδειγμα, υπάρχουν μισθοί στη Γερμανία γύρω στα 180 ευρώ το μήνα για 4ωρη ή 5ωρη ημερήσια εργασία στον τομέα του επισιτισμού. Για ποια αύξηση της εσωτερικής ζήτησης μπορεί να γίνει λόγος;

Πράγματι, στη Γερμανία το 2004 η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση εφάρμοσε τις αντεργατικές - αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις «Ατζέντα 2010». Χτυπήθηκαν παροχές που έδινε το κράτος, όπως επιδόματα ανεργίας, μειώθηκε και το ύψος τους και ο χρόνος που δινόταν, παροχές Υγείας, επιβλήθηκαν αύξηση συμμετοχής στα φάρμακα και μείωση των κρατικών δαπανών, κόψιμο πρόωρων συντάξεων, αύξηση των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης, απελευθέρωση των απολύσεων, καθήλωση μισθών, ακόμη και μείωσή τους, κ.λπ. Κέρδη έφεραν τεράστια, αλλά δεν απέτρεψαν την οικονομική κρίση. Αλλωστε, η καπιταλιστική ανάπτυξη φέρνει την οικονομική κρίση.

Ούτε τώρα βεβαίως φαίνεται ότι τέτοιες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις μπορούν να φέρουν δυναμική ανάπτυξη. Απλά αυξάνουν το ποσοστό κέρδους. Ούτε η χαμηλή τιμή πετρελαίου στηρίζει το διαθέσιμο λαϊκό εισόδημα. Οταν σε συνθήκες οικονομικής κρίσης το λαϊκό νοικοκυριό κάνει δραστικές περικοπές στην ικανοποίηση των αναγκών του, όταν το εισόδημα παραμένει το ίδιο χαμηλό και στην ανάκαμψη, η χαμηλή τιμή του πετρελαίου δεν το ενισχύει. Απλά, δε χρησιμοποιεί πετρέλαιο.

Είναι επίσης γεγονός ότι μόνο η ενίσχυση της εσωτερικής ζήτησης δεν φέρνει δυναμική ανάκαμψη. Γι' αυτό η ΕΚΤ προτείνει και την προώθηση δημόσιων επενδύσεων. Ούτε όμως αυτές φτάνουν, χρειάζονται και ιδιωτικές, αλλά ούτε τέτοιες γίνονται.

Πάλι με παράδειγμα τη Γερμανία, υπάρχει πτώση και στον τομέα της μεταποίησης και στον τομέα των υπηρεσιών. Η γερμανική κυβέρνηση αναθεώρησε τις προβλέψεις της για ανάπτυξη το 2016, από 1,8% σε 1,7%, το Φλεβάρη. Τώρα, οι οικονομικοί σύμβουλοι της γερμανικής κυβέρνησης εκτιμούν πως η ανάπτυξη της οικονομίας θα διαμορφωθεί στο 1,5% το 2016. Εστιάζουν δε στην επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας και στο εμπόριο, το οποίο μειώνεται.

Επομένως, ο τομέας των εξαγωγών δεν μπορεί να ενισχύσει την ανάπτυξη, με δεδομένη τη μείωση των εξαγωγών αφενός λόγω επιβράδυνσης της Κίνας, των ΗΠΑ, των λεγόμενων αναδυόμενων (υπάρχει κρίση στη Βραζιλία, στη Ρωσία, αν και εδώ ισχύουν και οι οικονομικές κυρώσεις εναντίον της λόγω της ουκρανικής κρίσης), αφετέρου λόγω του ισχυρότερου, σε σχέση με τα νομίσματα των αναδυόμενων, ευρώ, της πτώσης της τιμής των πρώτων υλών, της υπερπαραγωγής εμπορευμάτων.

Αλλά έτσι λειτουργεί ο καπιταλισμός, μέσα από αντιφάσεις, αξεπέραστες μάλιστα, είναι νομοτέλεια.

Οι επιχειρήσεις δεν δανείζονται

Ενα στοιχείο που αποκαλύπτει επίσης ότι δεν γίνονται επενδύσεις στην Ευρωζώνη, τέτοιες που να δώσουν ώθηση στην καπιταλιστική ανάπτυξη, είναι το μεγάλο πλεόνασμα ρευστότητας των τραπεζών της Ευρωζώνης. Σύμφωνα με το τελευταίο δελτίο της ΕΚΤ, η ρευστότητα των τραπεζών αυξήθηκε κατά 116,4 δισ. ευρώ, κατά μέσο όρο, από τις 28 Οκτώβρη 2015 έως τις 26 Γενάρη 2016, και έφτασε στα 600,3 δισ. ευρώ. Η αύξηση της πλεονάζουσας ρευστότητας οφείλεται στο ότι οι τράπεζες πήραν από την ΕΚΤ περισσότερα κεφάλαια από όσα χρειάζονταν για να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Την ίδια ώρα, βεβαίως, οι τράπεζες πληρώνουν στην ΕΚΤ αρνητικά επιτόκια (πληρώνουν φύλακτρα στην ουσία) για τα κεφάλαιά τους, αντί να δανείζουν. Από τον Ιούνη του 2014, οπότε και η ΕΚΤ είχε αρχίσει να χρεώνει τις τράπεζες με -0,1% επιτόκιο για τις καταθέσεις τους (το Μάρτη 2015 -0,4% επιτόκιο), αυτές έχουν εξαπλασιαστεί, ενώ ο δανεισμός σε επιχειρήσεις έχει αυξηθεί ελάχιστα, το ίδιο σε νοικοκυριά. Από τα 646 δισ. ευρώ που έχουν προσθέσει οι τράπεζες στα περιουσιακά τους στοιχεία, το 85% το έχουν τοποθετήσει για φύλαξη στην ΕΚΤ. Αυτό γίνεται επειδή δεν υπάρχει ζήτηση για δάνεια, δεν υπάρχουν επενδύσεις. Δείκτης ότι η οικονομία της Ευρωζώνης εξακολουθεί να είναι αδύναμη. Ενας ακόμη λόγος που δεν υπάρχει ζήτηση για δάνεια από τις επιχειρήσεις είναι το μεγάλο κρατικό χρέος που εμποδίζει τις δημόσιες επενδύσεις (χωρίς αυτές δε γίνονται ιδιωτικές), αλλά και τα «κόκκινα» δάνεια, που στο τέλος του 2014 έφταναν στο ένα τρισ. ευρώ, σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Αρχής (EBA).

Οι προβλέψεις για την ανάπτυξη

Σχετικά με την παγκόσμια οικονομία, ο ΟΟΣΑ, στις τελευταίες προβλέψεις του δίνει τα εξής στοιχεία: Αύξηση του παγκόσμιου ΑΕΠ το 2016 3%, από 3,3% στην προηγούμενη πρόβλεψή του, με συντονισμένη πτωτική τάση σε Ευρωζώνη - ΗΠΑ - Ιαπωνία και επιβράδυνση των αναδυόμενων καπιταλιστικών οικονομιών. Προβλέπει: Ευρωζώνη: 1,4% από 1,8%. ΗΠΑ: 2% από 2,5%. Ιαπωνία: 0,8% από 1%. Βρετανία: 2,1% από 2,4%. Κίνα: 6,5%, από 6,5%. Βραζιλία: Πτώση 4% από πτώση 1,2% πριν.

Ας δούμε τώρα τις χειμερινές προβλέψεις της Κομισιόν (η ΕΚΤ αναθεωρεί προς τα κάτω αυτές τις προβλέψεις σύμφωνα με τον Μ. Ντράγκι στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής, αλλά και τις εκθέσεις και τα δελτία της).

Σύμφωνα με την Κομισιόν (Φλεβάρης 2016), στην Ευρωζώνη αναμένεται ισχνός ρυθμός ανάκαμψης: 1,7% για το 2016 (από 1,8% στις προηγούμενες εκτιμήσεις). Στην ΕΕ αναμένεται ρυθμός ανάκαμψης 1,9% το 2016, από 2% πριν. Για τα ισχυρά κράτη η Κομισιόν προβλέπει ανάκαμψη για το 2016: Γερμανία 1,8, Γαλλία 1,3%, Ιταλία 1,4%, Ισπανία 2,8%.

Την ίδια ώρα, η Φινλανδία βρίσκεται σε οικονομική κρίση εδώ και τέσσερα χρόνια (προβλέπουν 0,3% το 2016) όπως και η Ελλάδα (με πτώση 0,7% το 2016), η Ολλανδία είχε σχεδόν μηδενική ανάπτυξη για εφτά χρόνια, έως το 2015, τώρα προβλέπουν ανάπτυξη 2% για το 2016, η Πορτογαλία, σύμφωνα με εκτίμηση της Κομισιόν, θα έχει ανάπτυξη 1,7% το 2016, οι άλλες, με εξαίρεση την Ιρλανδία που αναπτύχθηκε με 7,8% το 2015, βρίσκονται σε χαμηλά επίπεδα. Βεβαίως, η Ιρλανδία, στην οποία, πρέπει να υπενθυμίσουμε, από τις αρχές της δεκαετίας του '90 είχε εκδηλωθεί καπιταλιστική οικονομική κρίση, είχε στη συνέχεια ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από 8% αλλά εκδηλώθηκε ξανά κρίση στις αρχές της δεκαετίας του 2000, την οποία ξεπέρασε πάλι με μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης, ώσπου ξαναεκδηλώθηκε κρίση μετά το 2008 και μάλιστα μπήκε σε μνημόνιο. Ετσι, η ανάπτυξή της προετοιμάζει την επόμενη κρίση της.

Η Ευρωζώνη, τα επιτελεία της, τα επιτελεία των κρατών - μελών της ανησυχούν επίσης λόγω πτώσης των ρυθμών ανάπτυξης της βιομηχανίας σε Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, αλλά και σε άλλες, όπως π.χ. η Φινλανδία.

Σε πρόσφατο άρθρο των «Financial Times» («euro2day», 28/3/2016) αναφέρεται ότι «υπάρχει πιθανότητα η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση να κάνει ένα βήμα προς τα πίσω (...) Η παραγωγή αρκετών κρατών της Ευρωζώνης δεν έχει επιστρέψει ακόμα σε προ κρίσης επίπεδα». Ενώ δεν αποκλείει «η κρίση της Ευρωζώνης να επιστρέψει».

Ολ' αυτά εξελίσσονται σε συνθήκες βαθιάς αλληλεξάρτησης των καπιταλιστικών οικονομιών, οξύτατου ανταγωνισμού, ανισομετρίας και επιβράδυνσης της παγκόσμιας οικονομίας που επιδρούν αρνητικά στην πορεία της οικονομίας της Ευρωζώνης. Ζήτημα που δεν αφήνει ανεπηρέαστη και την καπιταλιστική οικονομία της Ελλάδας. Μεγαλώνουν επομένως οι δυσκολίες για την ανάκαμψη της οικονομίας της. Που αντανακλούν στις δυσκολίες της κυβέρνησης (η αστάθεια που εκτιμούν συνεχίζεται), συνολικά του αστικού πολιτικού συστήματος. Η οικονομία είτε ανακάμψει είτε όχι, κερδισμένο θα είναι το κεφάλαιο, ενώ η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα θα ζουν με τσακισμένα τα δικαιώματά τους, ενώ οι αντεργατικές, αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις θα εφαρμόζονται ασταμάτητα. Γι' αυτό, είναι μονόδρομος η αντικαπιταλιστική, αντιμονοπωλιακή πάλη, που θα οξύνει κι άλλο τις δυσκολίες της κυβέρνησης, του αστικού συστήματος, μέχρι την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, για να κοινωνικοποιηθούν τα μονοπώλια ώστε να μπει η οικονομία στην υπηρεσία κάλυψης των λαϊκών αναγκών και να ανοίξει οριστικά ο δρόμος της λαϊκής ευημερίας.

ΔΗΜΟΣ ΠΑΤΡΑΣ - ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ

Σήμερα στις 9 το πρωί η εκκίνηση από την Πάτρα

Δεκάδες σωματεία και φορείς έχουν αγκαλιάσει την πρωτοβουλία, στηρίζουν και συμμετέχουν στη μεγάλη πορεία

Ανοίγεισήμερα η αυλαία της μεγάλης πορείας αγώνα ενάντια στην ανεργία που διοργανώνει ο δήμος της Πάτρας. Η πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής βρήκε πανελλαδική ανταπόκριση από φορείς, εργατικά, αθλητικά και άλλα σωματεία, καθώς και μεμονωμένους ανθρώπους των λαϊκών στρωμάτων, που ζουν από πρώτο χέρι το πρόβλημα της ανεργίας και προσθέτουν τη δική τους φωνή στη διεκδίκηση μέτρων ουσιαστικής προστασίας των ανέργων.

Η εκκίνηση της μεγάλης πορείας αγώνα θα δοθεί σήμερα στις 9 το πρωί από την πλατεία Γεωργίου. Μετά από οκτώ μέρες και αφού διανύσει 217 χιλιόμετρα, από την Πάτρα έως την Αθήνα, η πορεία θα καταλήξει τηνΚυριακή 10 Απρίλη στο Σύνταγμα, στις 6 το απόγευμα, όπου θα γίνει μεγάλο συλλαλητήριο, με τη συμμετοχή εργατικών σωματείων και άλλων φορέων του κινήματος από την Αττική.

Χτες το βράδυ, ήταν προγραμματισμένη να γίνει στην Πάτρα, στην πλατεία Γεωργίου, μεγάλη συγκέντρωση - εκδήλωση, που θα σηματοδοτούσε και το «άνοιγμα» της μεγάλης κινητοποίησης. Για σήμερα, η πρώτη διανυκτέρευση είναι προγραμματισμένη στο Αίγιο, ενώ αύριο Δευτέρα, η πορεία θα τερματίσει στην Ακράτα.

«Είναι η ώρα να ακουστεί η φωνή των ανέργων, είναι ώρα αγώνα»,σημειώνει ο δήμαρχος Πάτρας, Κώστας Πελετίδης, και συμπληρώνει:«Ξεκινάμε μαζικά, μαχητικά την πορεία αγώνα, με ακλόνητη την πίστη πως αυτός μας ο αγώνας ανοίγει ελπιδοφόρους δρόμους». Αλλωστε, όπως είπε«αυτή η κινητοποίηση δεν έχει ημερομηνία λήξης. Είναι απόφασή μας, να συνεχίσουμε να παλεύουμε και να διεκδικούμε, μαζί με το μαζικό λαϊκό κίνημα. Αυτή είναι και η θέληση των φορέων και συνδικάτων, με τους οποίους συναντηθήκαμε και συζητήσαμε τις προηγούμενες μέρες».

Η πρωτοβουλία αγκαλιάστηκε από δεκάδες φορείς που δήλωσαν τη στήριξη και τη συμμετοχή τους σε αυτή. Ανάλογη ήταν η στάση και όλων των δήμων απ' όπου θα περάσει η πορεία, καθώς προσφέρθηκαν να διαθέσουν υποδομές και μέσα για τις ανάγκες της κινητοποίησης.

Οι συμμετέχοντες θα φιλοξενούνται τα βράδια σε δημοτικά αθλητικά κέντρα, με ντουζιέρες, νιπτήρες, θέρμανση, ενώ κατά τη διάρκεια της πορείας θα παρέχονται φαγητό, νερό και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη εάν χρειαστεί. Παράλληλα, κάθε έξι με επτά χιλιόμετρα της διαδρομής θα υπάρχει στάση όπου θα γίνονται εκδηλώσεις από σωματεία και φορείς της περιοχής.

Στο πίσω μέρος της πορείας θα ακολουθούν βαν του Δήμου Πατρέων για την ξεκούραση των συμμετεχόντων και την αποθήκευση των αποσκευών. Κάθε πρωί, τις μέρες που διεξάγεται η διαδήλωση, θα δίνεται η δυνατότητα σε όποιον θέλει, να μεταφερθεί με λεωφορείο στο σημείο που βρίσκεται η πορεία. Αντίστοιχα, κάθε βράδυ, θα ξεκινούν λεωφορεία από το χώρο διαμονής για την Πάτρα, για όποιον θέλει να επιστρέψει.

Από την Παρασκευή, η δημοτική Αρχή ξεκίνησε να μαζεύει στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο τους υπνόσακους, τα μαξιλάρια, τα υποστρώματα και τα σακίδια όσων έχουν δηλώσει διανυκτέρευση (ανεξαρτήτως ημερών), δόθηκαν οι τελευταίες οδηγίες σε όσους συμμετέχουν στην πορεία και τους μοιράστηκαν αναμνηστικές μπλούζες. Η διαδικασία συνεχίστηκε και χτες.

Μια αποκαλυπτική συζήτηση για την Ασφάλιση

Τι ειπώθηκε (και τι δεν ειπώθηκε) σε πρόσφατη ημερίδα του Ελληνοαμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου

Από παλιότερη κινητοποίηση του ΠΑΜΕ

Οποιος παρακολούθησε πρόσφατη ημερίδα του Ελληνοαμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου για την Ασφάλιση, το συμπέρασμά του θα ήταν μονοσήμαντο: Η ανάπτυξη ιδιωτικών συστημάτων Ασφάλισης, που θα έρθουν να αντικαταστήσουν το συνεχώς συρρικνούμενο δημόσιο σύστημα, είναι μονόδρομος, σύμφωνα με όσα είπαν διοργανωτές και συμμετέχοντες.

Οι καπιταλιστικοί όμιλοι που δραστηριοποιούνται στον κλάδο, με τη συνδρομή οικονομολόγων και «ειδικών» της Ασφάλισης, μυρίζονται «ψητό» και όχι άδικα. Το προωθούμενο από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σχέδιο για την Ασφάλιση και η παραπέρα συρρίκνωση των κύριων συντάξεων, μαζί με την «εξαέρωση» των επικουρικών και των εφάπαξ, δημιουργούν το πιο κατάλληλο έδαφος για την προώθηση των επιχειρηματικών σχεδίων αυτών των ομίλων.

Είναι η βάση, πάνω στην οποία η «ιδιωτική πρωτοβουλία» θα ανοίξει νέα πεδία δράσης, στήνοντας τις δικές της πυραμίδες κερδοφορίας. Βέβαια, από την πλευρά τους οι εκπρόσωποι των επιχειρηματικών ομίλων κάνουν τη δουλειά τους. Φροντίζουν για τα κέρδη των επιχειρήσεών τους και προς τούτο επιστρατεύουν και τους «ειδικούς», για να αποδείξουν τη «χρεοκοπία» του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος, τις «παθογένειές του», που δήθεν θα γιατρευτούν από τη δράση του ιδιωτικού τομέα, κρύβοντας τις πραγματικές αιτίες και τις ευθύνες κράτους και εργοδοσίας για τη σημερινή κατάσταση στα Ταμεία.

Και τι δεν χρέωσαν στη δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση: Ο Μ. Νεκτάριος,καθηγητής ασφαλιστικής επιστήμης και πρώην διοικητής του ΙΚΑ, ισχυρίστηκε πως «το ασφαλιστικό πρόβλημα αποτελεί τον έναν από τους τρεις κύριους παράγοντες της πτώχευσης της χώρας...». Ο πρώην υπουργός Εργασίας Τ. Γιαννίτσης, πηγαίνοντας παραπέρα, υποστήριξε ότι «το Ασφαλιστικό ήταν και είναι γενεσιουργός παράγοντας της μεγάλης κρίσης μας».

Κουνάνε το δάχτυλο στους ασφαλισμένους

Σε αυτήν τη «γραμμή», δεν έχουν πρόβλημα να τα «ρίξουν» και στις κυβερνήσεις, όχι βέβαια για να αναδείξουν τον αντεργατικό χαρακτήρα των πολιτικών τους, αλλά για να ενοχοποιήσουν τα εργατικά και ασφαλιστικά δικαιώματα και να καταγγείλουν την πολιτική ατολμία τους να τα συντρίψουν με ακόμα πιο γρήγορους ρυθμούς.

Ετσι, ο Μ. Νεκτάριος αποφάνθηκε ότι πολλά από τα αίτια για την κατάσταση του Ασφαλιστικού «οφείλονται στον άκρατο λαϊκισμό των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης σε αγαστή συνεργασία με τα εργατικά συνδικάτα»! Ορισε, μάλιστα, τους κυριότερους παράγοντες επιβάρυνσης του συστήματος ως εξής: «α) Τα εξαιρετικά υψηλά ποσοστά αναπλήρωσης, τα οποία ήσαν τα πλέον γενναιόδωρα σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, β) η πολυδιάσπαση των Ταμείων, με αποτέλεσμα την εκτεταμένη εισφοροδιαφυγή και γ) η πρόωρη συνταξιοδότηση πριν την κανονική ηλικία των 65 ετών».

Δεν γνωρίζουμε αν η «πολυδιάσπαση», που επικαλείται ο πρώην διοικητής του ΙΚΑ, τον εμπόδισε να περιορίσει έστω την εισφοροδιαφυγή των επιχειρήσεων προς τον ασφαλιστικό οργανισμό που διοικούσε και που από τη θέση του είχε υποχρέωση να πράξει. Σημειώνεται μόνο ότι η εισφοροδιαφυγή προς το ΙΚΑ και την περίοδο που είχε την ευθύνη του, ξεπερνούσε το 30%. Επιπλέον, ήδη το 2012 το ΚΕΑΟ διαπίστωνε πως τα ληξιπρόθεσμα χρέη των επιχειρήσεων προς το Ταμείο έφταναν τα 8 δισ. ευρώ!

Μάλιστα, το μεγαλύτερο μερίδιο αυτών των οφειλών προς το ΙΚΑ δημιουργήθηκε μέχρι το 2009, πριν δηλαδή από το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης και σε καιρούς υψηλής κερδοφορίας για τους καπιταλιστικούς ομίλους. Αλλά για τους καπιταλιστές και το ρόλο τους στην εξέλιξη του Ασφαλιστικού, οι «ειδικοί» τηρούν σιγήν ιχθύος.

Αντίθετα, είναι λαλίστατοι όταν προσπαθούν να μας πείσουν ότι το ασφαλιστικό σύστημα είναι «γενναιόδωρο» προς τους συνταξιούχους και πως υπάρχουν πολλές «πρόωρες» συνταξιοδοτήσεις. Ετσι μεταφράζουν το «λαϊκισμό» των αστικών κυβερνήσεων. Προφανώς, δεν είναι άξιο προσοχής το γεγονός ότι οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις έκλειναν τα μάτια (όταν δεν ενθάρρυναν...) στην εισφοροδιαφυγή και στην εισφοροαποφυγή των επιχειρήσεων.

Ενα βήμα πιο πέρα η διαχρονική επίθεση

Ολα τα παραπάνω, η συντονισμένη αυτή επίθεση προς την Κοινωνική Ασφάλιση δεν γίνεται βέβαια για να διορθωθούν τα «κακώς κείμενα», αλλά υπηρετεί τους ίδιους διαχρονικούς ταξικούς στόχους: Την απαλλαγή του κράτους και της εργοδοσίας από το κόστος της Ασφάλισης, τη μετατροπή της σε ατομική υπόθεση.

Ετσι, αφού για 20 χρόνια οι αστικές κυβερνήσεις τσάκισαν με αλλεπάλληλους νόμους τις συντάξεις, ρήμαξαν τα αποθεματικά των Ταμείων και αύξησαν τα όρια ηλικίας, τώρα βάζουν μπροστά το σχέδιο για την ανάπτυξη της ιδιωτικής Ασφάλισης, δηλαδή των κεφαλαιοποιητικών συστημάτων, που θα τα διαχειρίζονται οι καπιταλιστικοί όμιλοι.

Ο Τ. Γιαννίτσης αποφάνθηκε πως «σήμερα, η πολιτική διαχείριση του Ασφαλιστικού έχει κάνει την θεσμοθέτηση μιας κεφαλαιοποιητικής διάστασης αναπότρεπτη» (!) Η Γενική Διευθύντρια της Ενωσης Ασφαλιστικών Εταιριών Ελλάδος, Μαργαρίτα Αντωνάκη, που επίσης μίλησε στην ημερίδα, υπογράμμισε πως «απαιτούνται δομικές αλλαγές στο συνταξιοδοτικό σύστημα. Στροφή προς κεφαλαιοποιητικά συστήματα» και ειδικά «το σύστημα των τριών πυλώνων».

Ιδού και η ...«ψυχολογική» εξήγηση αυτής της «αναγκαιότητας»: «Ο τρίτος πυλώνας - λέει η εκπρόσωπος των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών -αντανακλά τη συνειδητή βούληση του πολίτη να πάρει τη ζωή στα χέρια του και να φροντίσει ο ίδιος γι' αυτόν μέσα από τα ιδιωτικά προγράμματα συνταξιοδότησης που αγοράζει από ασφαλιστικές εταιρίες»!

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, η εξώθηση των εργαζομένων να ξαναπληρώσουν από το υστέρημά τους επιπλέον εισφορές προς τις ασφαλιστικές εταιρείες για να συμπληρώσουν την πενιχρή δημόσια σύνταξη, αναγορεύεται σε «συνειδητή βούληση» και πλασάρεται ως στοιχείο «ελευθερίας» και προσωπικής επιλογής «να πάρει (ο ασφαλισμένος) τη ζωή στα χέρια του». Η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι μ' αυτόν τον τρόπο, η ζωή του πέφτει στα χέρια των κορακιών της ιδιωτικής Ασφάλισης, χωρίς καμία εγγύηση για τις μελλοντικές παροχές που θα λάβει.

Βρίσκουν πρόσφορο έδαφος

Ιδού πώς μετράνε οι ασφαλιστικές εταιρείες τις προοπτικές που ανοίγονται μπροστά τους ενόψει των νέων ανατροπών. «Στην Ελλάδα - ανέφερε η εκπρόσωπος της ΕΑΕΕ - ο τρίτος πυλώνας είναι λιγότερο ανεπτυγμένος απ' ό,τι στην Ευρώπη, όπως προκύπτει από τα καταβαλλόμενα κατά κεφαλήν ασφάλιστρα Ζωής και Συντάξεων. Μέσος όρος ετησίως στην Ευρώπη 1.200 ευρώ. Μέσος όρος στην Ελλάδα 172 ευρώ».

Να, λοιπόν, το «ψητό». Μάλιστα, η ίδια ανέφερε πως ήδη στα ευρωπαϊκά όργανα διεξάγεται συζήτηση «για τη δημιουργία πανευρωπαϊκού συνταξιοδοτικού προγράμματος». Δηλαδή, η ΕΕ μπαίνει μπροστά για να προωθηθεί ακόμα πιο αποφασιστικά η ιδιωτική Ασφάλιση, σε βάρος των δημόσιων συστημάτων που η ίδια υπονομεύει.

Σε αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση, στην ανάπτυξη των ιδιωτικών προγραμμάτων Ασφάλισης, σπρώχνει σταθερά το σχέδιο νόμου της κυβέρνησης, κατακρεουργώντας τις δημόσιες συντάξεις. Και αυτό ως το πρώτο βήμα. Διότι, η κυβέρνηση με το Πόρισμα της «επιτροπής σοφών» που δόθηκε στη δημοσιότητα το προηγούμενο φθινόπωρο - και μόνο προσωρινά κρατήθηκε προς τα πίσω - δεν εγκαταλείπει το μακροπρόθεσμο σχεδιασμό για την επιβολή προγραμμάτων ιδιωτικής Ασφάλισης με την «κεφαλαιοποιητική» λογική.

Αλλωστε, αυτή η πλευρά έχει πλήρως υιοθετηθεί στην περίπτωση του ΕΤΕΑ (επικουρικών συντάξεων), αλλά και των εφάπαξ που πλέον εντάσσονται σε αυτό, αφού μέσω της «ρήτρας μηδενικού ελλείμματος» δεν υπάρχει καμία εγγύηση για το ύψος των επικουρικών και των εφάπαξ, αλλά αυτά θα δίνονται ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα του Ταμείου.

Το γεγονός ότι το ΕΤΕΑ - προς το παρόν - μαζί με τις εισφορές και τα όποια αποθεματικά του, παραμένει τυπικά στην ευθύνη του κράτους, αυτό σε τίποτα δεν το εντάσσει στο δημόσιο αναδιανεμητικό σύστημα. Το κράτος έτσι και αλλιώς δεν εγγυάται τις παροχές του. Το επόμενο βήμα θα είναι το πέρασμα αυτών των συντάξεων στα χέρια του ιδιωτικού τομέα, κάτι για το οποίο ερίζουν οι ασφαλιστικές. Η συζήτηση άλλωστε σε αυτήν την προοπτική ήδη άνοιξε..!

Τα περί «τρομοκρατικής απειλής» και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος

Οι πρόσφυγες που θαλασσοπνίγονται στο Αιγαίο θεωρούνται «τρομοκρατική απειλή»

Οι επιθέσεις στις Βρυξέλλες με τους πολλούς νεκρούς πυροδότησαν - και πάλι όπως και στο παρελθόν, σε άλλες περιπτώσεις πολύνεκρων επιθέσεων - την αναπαραγωγή επιχειρημάτων που, μάλιστα, ντύνονται και με ιδεολογικό μανδύα, για να εξηγήσουν το «πώς» και το «γιατί» αυτών των ενεργειών. Πάνω σε αυτά τα επιχειρήματα στήνονται μακροσκελείς αναλύσεις, που βέβαια βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά από την πραγματικότητα. Γιατί οι αιτίες είναι πολύ πιο βαθιές και βολεύει να καλύπτονται πίσω από αποπροσανατολιστικά λεκτικά σχήματα και αναλύσεις... Ακούσαμε και διαβάσαμε πολλά. Αλλά ας τα πάρουμε ένα - ένα.

1. Λένε, λοιπόν, ότι πρόκειται για «πόλεμο πολιτισμών». Λένε ότι ο πόλεμος είναι ανάμεσα στους «φανατικούς Μουσουλμάνους και τους Δυτικούς». Γράφει για παράδειγμα στο «ΒΗΜΑ» ο Γ. Πρετεντέρης: «Η τρομοκρατία δεν αποτελεί αποσπασματικό ή σποραδικό φαινόμενο. Είναι επιχειρησιακό μέρος ενός γενικότερου πολέμου που το ριζοσπαστικό Ισλάμ κήρυξε στη Δύση. Τρέφεται από αυτόν με ανιστόρητες αναφορές στις Σταυροφορίες και στην αποικιοκρατία. (...) Εχουμε πόλεμο, ο πόλεμος αυτός δεν είναι συμβατικός κι ο αντίπαλος είναι αποφασισμένος, ισχυρός και με πολλά πρόσωπα».

Ποια είναι η πραγματικότητα;

Τραυματίας στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών μετά το δολοφονικό χτύπημα στις 22 Μάρτη

-- Αυτό που έγινε στις Βρυξέλλες είναι ένα ακόμα αιματηρό επεισόδιο ενός πολέμου που βρίσκεται σε εξέλιξη. Είναι συνέχεια πολέμων που έχουμε ζήσει στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Συρία, στην Ουκρανία. Τέτοια επεισόδια ήταν η επίθεση στο Παρίσι τον περασμένο Νοέμβρη και ακόμα πιο παλιά η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους το 2001. Και βέβαια, αυτός ο πόλεμος υπάρχει κίνδυνος να εξελιχθεί σε μια πιο γενικευμένη πολεμική σύγκρουση. Ποια είναι η ουσία του πολέμου; Εδώ και 5 χρόνια, στη Συρία μαίνεται ένας πόλεμος που έχει στοιχίσει τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, ενώ έχει ξεριζώσει από τις εστίες τους εκατομμύρια άλλους. Αυτό είναι αποτέλεσμα της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Δείχνει πως ο καπιταλισμός, που αυξάνει τα πλούτη μιας χούφτας εκμεταλλευτών, γεννά την ίδια ώρα κρίσεις, κοινωνικά προβλήματα, τον πόλεμο, την προσφυγιά, με οδυνηρές συνέπειες για εκατομμύρια λαϊκούς ανθρώπους. Αυτός ο πόλεμος, που «βλέπει» στην προώθηση του σχεδίου της «Μεγάλης Μέσης Ανατολής», αφορά στη διασφάλιση της πρόσβασης των αμερικανικών και ευρωπαϊκών μονοπωλίων στις πηγές Ενέργειας και στα νέα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου, τον έλεγχο μιας μεγάλης περιοχής, που αποτελεί «πέρασμα» για το εμπόριο και τις μεταφορές. Μόνο που σε αυτόν τον πόλεμο τα συμφέροντα των διάφορων καπιταλιστικών κρατών δεν είναι ενιαία. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για πόλεμο ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη, σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που αναζητούν την καλύτερη θέση στο σκληρό «κυνήγι» που γίνεται σε αυτές τις περιοχές. Αλλωστε, τα σχέδια των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Γαλλίας όχι μόνο δεν συμπίπτουν με τα σχέδια της Ρωσίας και της Κίνας, αλλά πολύ περισσότερο είναι τόσο σφοδρές οι αντιθέσεις, που δικαιολογούν απολύτως ακόμα και γενικευμένες πολεμικές συρράξεις. Και δεν είναι μόνο η Συρία το αποκλειστικό μέτωπο αυτού του πολέμου...

2. Λένε ότι «η τρομοκρατία γεννιέται μέσα στα γκέτο των Βρυξελλών, του Παρισιού», πως «η φτώχεια και η αδικία γεννούν την τρομοκρατία».

Ποια είναι η πραγματικότητα;

-- Στοιχείο του πολέμου που αναφέραμε παραπάνω είναι και η δράση των λεγόμενων τζιχαντιστών, που είναι δημιούργημα των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, των πετρελαιομοναρχιών του Κόλπου, των αστικών τάξεων της Τουρκίας, του Ισραήλ. Οι βάσεις για τη δημιουργία των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους» τέθηκαν λίγα χρόνια μετά την ιμπεριαλιστική εισβολή το 2003 στο Ιράκ, που έγινε με πρόσχημα την ανατροπή του τότε Προέδρου, Σαντάμ Χουσεΐν (πρώην παλιού σύμμαχου των ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του '80). Δίχως την εισβολή των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στο Ιράκ, δίχως την πλήρη διάλυση του ιρακινού κράτους και των υποδομών της χώρας και χωρίς τον εξοστρακισμό των Σουνιτών αξιωματούχων τού έως τότε κυβερνώντος κόμματος «Μπάαθ» του Σαντάμ Χουσεΐν, οι τζιχαντιστές δε θα μπορούσαν να δημιουργηθούν ούτε καν ως αποκύημα φαντασίας.

3. Λένε ότι πρόκειται για ασύμμετρες απειλές, για νέες συνθήκες ενός ιδιόμορφου πολέμου, που σαν κύριο χαρακτηριστικό του έχει «τυφλές επιθέσεις και δολοφονίες αμάχων» και αυτό επιβάλλει μια διαφορετική αντιμετώπιση του ζητήματος.

Ποια είναι η πραγματικότητα;

-- Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος περιλαμβάνει πάντα χτυπήματα αμάχων. Οσοι γράφουν αυτά, υμνητές των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, καλά θα κάνουν θα θυμηθούν πόσοι άμαχοι δολοφονήθηκαν στη Γιουγκοσλαβία το 1999, στο Ιράκ και βέβαια στη Λιβύη, στο Αφγανιστάν και τη Συρία από βομβαρδισμούς. Οταν με «έξυπνες βόμβες» δολοφονούσαν εν ψυχρώ - όπως αποκαλύφτηκε στη συνέχεια - γυναικόπαιδα και αμάχους, δικαιολογώντας την ιμπεριαλιστική τους δράση λέγοντας ακριβώς αυτό: «Τι να κάνουμε; Συμβαίνουν αυτά στον πόλεμο...». Θυμίζουμε, επίσης, ότι το 2001 από το στόχαστρο των αμερικανικών βομβαρδιστικών χιλιάδες άμαχοι έχασαν τη ζωή τους. Στα ρεπορτάζ της εποχής εκείνης κυριαρχεί, μάλιστα, ο βομβαρδισμός ακόμα και των τριών αποθηκών της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού στην Καμπούλ, όταν και εκτός από τους νεκρούς καταστράφηκαν και αποθέματα ανθρωπιστικής βοήθειας που προοριζόταν για τους πρόσφυγες. Ο Ερυθρός Σταυρός, σε τότε ανακοίνωσή του, έλεγε πως το προσωπικό που δούλευε στις αποθήκες «αντελήφθη ένα μεγάλο αεροσκάφος, που πλησίασε αργά τις αποθήκες και από χαμηλό υψόμετρο έριξε δύο μεγάλες βόμβες»...

4. Λένε ότι τα χτυπήματα έγιναν εξαιτίας των «κενών ασφάλειας» που υπάρχουν.

Ποια είναι η πραγματικότητα;

-- Οι Βρυξέλλες θεωρούνται από τις πλέον στρατοκρατούμενες πρωτεύουσες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ιδιαίτερα μετά τα χτυπήματα στο Παρίσι τον περασμένο Νοέμβρη, τα μέτρα ασφαλείας είχαν ενταθεί. Εβγαιναν επίσημοι αξιωματούχοι και έλεγαν πως το περίμεναν! Πού στοχεύουν; Στο να αξιοποιήσουν αυτά τα γεγονότα για να εντείνουν τα μέτρα καταστολής, να προωθήσουν ακόμα περισσότερο ενιαίες πολιτικές καταστολής σε επίπεδο ΕΕ. Ταυτόχρονα, να διασκεδάσουν ερωτήματα και προβληματισμούς που αντικειμενικά υπάρχουν όταν συμβαίνουν τέτοιου είδους χτυπήματα, εάν οι λεγόμενοι «τρομοκράτες» αξιοποιούν προσβάσεις, διασυνδέσεις και στηρίγματα σε μηχανισμούς αστικών κρατών προκειμένου να μπορέσουν να δράσουν ανενόχλητοι. `Η μήπως αυτά δεν γίνονται... Είπαμε, πρόκειται για πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη ανάμεσα σε ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά κέντρα. Εξάλλου, το γεγονός ότι αυτές οι ομάδες ανδρώθηκαν με τη στήριξη τέτοιων μηχανισμών ιμπεριαλιστικών κέντρων, αντικειμενικά διαμορφώνει τη βάση για τέτοιες διασυνδέσεις.

5. Και κάτι τελευταίο. Ακούσαμε πολλά δακρύβρεχτα μοιρολόγια από κυβερνητικά στελέχη, που συνοψίζονται στα εξής: «Γι' αυτά που συμβαίνουν φταίει ο πόλεμος για το μοίρασμα των αγορών», «πρόκειται για πόλεμο συμφερόντων» και άλλα τέτοια. Μάλιστα, την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή, ο Ν. Βούτσης αναφέρθηκε στον πόλεμο στη Συρία, στις ευθύνες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στην αποσταθεροποίηση της περιοχής ως βασική αιτία των προσφυγικών ροών.

Ποια είναι η πραγματικότητα;

-- Καλά είναι όλα αυτά. Αλλά πόση υποκρισία πρέπει να έχει μια κυβέρνηση για να τα λέει και να πουλάει «προοδευτικοσύνη»; Οταν στηρίζεις τη δράση του ΝΑΤΟ, συμμετέχεις και μάλιστα καλείς αυτόν τον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό να έχει ενεργότερη συμμετοχή στη φύλαξη των θαλασσίων συνόρων στο Αιγαίο... Πόση υποκρισία πρέπει να έχεις για να μιλάς για «πόλεμο συμφερόντων», όταν συμμετέχεις σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις;

Παραθέτουμε παρακάτω ένα απόσπασμα από παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ το 2011 σχετικά με τη Συρία, για να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του σε σχέση με τα σημερινά κροκοδείλια δάκρυά τους...

Λέγανε τότε και συγκεκριμένα η κ. Δούρου, υπεύθυνη Εξωτερικής Πολιτικής: «Πέντε μήνες μετά από το ξεκίνημα της άνοιξης της Συρίας, τη στιγμή που ο λαός της Συρίας δίνει ένα αξιοθαύμαστο μάθημα θάρρους και αντίστασης σε ένα βάρβαρο καθεστώς, η διεθνής κοινότητα, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη σιωπούν. Τώρα, η διεθνής κοινότητα, με επικεφαλής τον ΟΗΕ και την ΕΕ, οφείλει να απομονώσει το αιμοσταγές καθεστώς, στηρίζοντας τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης (σ.σ. οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης είναι οι τζιχαντιστές και όλοι οι υπόλοιποι που σήμερα οι ίδιοι τους χαρακτηρίζουν «αιμοσταγείς τρομοκράτες»). Η ΕΕ οφείλει να πρωτοστατήσει σ' ένα μέτωπο που θα δώσει στον Πρόεδρο Ασαντ να καταλάβει ότι έχει έρθει η ώρα των τίτλων του τέλους. Να πάρει μια πρωτοβουλία απέναντι στο λαό της Συρίας».

Ο ΣΥΡΙΖΑ, το 2011, όχι μόνο υιοθετούσε μέχρι κεραίας όλα τα προσχήματα που αξιοποιήθηκαν το επόμενο διάστημα για τις επεμβάσεις της ΕΕ, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ στη Συρία, αλλά εκείνη την περίοδο πρωτοστατούσε και κατηγορούσε τη διεθνή κοινότητα ότι ολιγωρεί σε σχέση με αυτό το ζήτημα

Η «αντιτρομοκρατική στρατηγική» της ΕΕ με τα λόγια ενός ειδικού

Ενταση της καταστολής με πρόσχημα τα δολοφονικά χτυπήματα σε Παρίσι και Βρυξέλλες

Αμέσως μετά τις δολοφονικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες, την περασμένη βδομάδα, ο πρόεδρος της Κομισιόν, Γιούνκερ, έσπευσε να δηλώσει ότι«η Ευρώπη εκτός από την ενεργειακή, την τελειωνειακή και την οικονομική ένωση χρειάζεται και μια ένωση ασφαλείας»1.Το ίδιο, με άλλα λόγια είπαν και πολλοί από τους αρχηγούς των καπιταλιστικών κρατών και λοιπό πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης, σαν έτοιμοι από καιρό, ενώ την ανάγκη αυτή για μια ακόμα πιο σφιχτή ένωση καταστολής, αλλά και προετοιμασίας νέων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, έσπευσαν να ντύσουν με το ανάλογο «ιδεολογικό» περίβλημα και διάφοροι αστοί δημοσιογράφοι, ειδικοί και δημοσιολόγοι.

Είναι, βέβαια, απορίας άξιο το πώς ο πρόεδρος της Κομισιόν και οι υπόλοιποι εμφανίζονται να... αγνοούν τα συμπεράσματα της πιο γνωστής ίσως μελέτης του υφισταμένου τους, κ. Rik Coolsaet2, Βέλγου ακαδημαϊκού κι ενός εκ των ιδρυτικών μελών της «Ομάδας Ειδικών της Κομισιόν για τη βίαιη ριζοσπαστικοποίηση», ο οποίος το «μακρινό» 2010, έγραφε για την αντιτρομοκρατική στρατηγική της ΕΕ: «Αυτός είναι χωρίς αμφιβολία ο τομέας όπου ο ρόλος της ΕΕ μεγάλωσε περισσότερο από κάθε άλλο την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Η αντιτρομοκρατία, λειτούργησε ως "προωθητής" για συλλογικές διακρατικές συμφωνίες που πηγαίνουν πολύ παραπέρα από την τρομοκρατία».

Η αποκαλυπτική αυτή αποστροφή που λέει πολλά για το πώς η «αντιτρομοκρατική στρατηγική» της ΕΕ εντάσσεται στις σφοδρές ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, που φτάνουν έως τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στους συνολικούς στόχους του κεφαλαίου για τη θωράκιση της κερδοφορίας και της εξουσίας του, δεν αποτελεί τη μόνη «διαφωτιστική» διαπίστωση της έκθεσης.

«Εκτός αν...»

Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσίαζε ο μάλλον σιβυλλικός επίλογος της ίδιας μελέτης, όπου ο ειδικός της Κομισιόν εκτιμούσε ότι «οι συνθήκες για την αντιτρομοκρατία μοιάζουν ωστόσο να έχουν φτάσει τα όρια τους (...) Τα περισσότερα κράτη - μέλη θεωρούν τις υπάρχουσες συμφωνίες ως επαρκείς, στη θέα του σταδιακού κατακερματισμού κι έτσι του σταδιακού τέλους της τζιχαντιστικής τρομοκρατίας ως στρατηγική απειλή (...) Στο άμεσα ορατό μέλλον, εκτός αν συμβούν δραματικά νέα γεγονότα, η αρχιτεκτονική της ευρωπαϊκής αντιτρομοκρατίας το πιο πιθανό είναι να συνεχίσει να κινείται με την ίδια ταχύτητα που επετεύχθη την προηγούμενη δεκαετία ή σταδιακά να επιβραδυνθεί, εξαρτώμενη σε τελευταία ανάλυση από τα συμφέροντα και τη στάση των κρατών - μελών της ΕΕ».

Εκτιμήσεις όπως οι παραπάνω, στο πλαίσιο της σημερινής τρομοϋστερίας, φαντάζουν βέβαια με την πρώτη ματιά σαν «έλλειψη διορατικότητας» ακόμα και ως καλλιέργεια «εφησυχασμού», όπως λένε σήμερα διάφορες πολιτικές δυνάμεις και τμήματα του κεφαλαίου για τους δικούς τους λόγους. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι κάτι σαν «αυτοεκπληρούμενη προφητεία», ενδεικτική της δικής τους δυναμικής που έχουν οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και τα συμφέροντα μονοπωλίων και καπιταλιστικών κρατών.

Αυτά τα συμφέροντα και οι ανταγωνισμοί, πολύ περισσότερο στο έδαφος των μεγάλων δυσκολιών του κεφαλαίου να ανακάμψει από την καπιταλιστική οικονομική κρίση και των ανακατατάξεων στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, γέννησαν από τότε ουκ ολίγα «δραματικά γεγονότα» με την αδιαμφισβήτητη συμμετοχή της ΕΕ: Από την Ουκρανία έως τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, από τις «πλατείες» της «Αραβικής Ανοιξης» έως την πρώτη επέμβαση στη Λιβύη (με τη δεύτερη να «ψήνεται») και βέβαια στη Συρία, απλώθηκε ένα τεράστιο μέτωπο που φλέγεται από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο με επίδικο τα μεγάλα ενεργειακά και άλλα αποθέματα και τον έλεγχο των δρόμων μεταφοράς εμπορευμάτων και Ενέργειας. Αυτή η αντιπαράθεση ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ με τη Ρωσία, την Κίνα, άλλα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη και ιμπεριαλιστικές ενώσεις, οδήγησε από το «βελούδινο» ξήλωμα αστικών καθεστώτων έως και την ανοιχτή ιμπεριαλιστική επέμβαση και πολεμική αντιπαράθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη. Στην υπόθεση αυτή, και για την υπόθεση αυτή, «αναγέννησαν» από τις στάχτες της και τη λεγόμενη «τζιχαντιστική τρομοκρατία», το «Ισλαμικό Κράτος» και κάθε είδους μηχανισμούς, «τέρατα» και «μπαμπούλες» που αξιοποιούν στις μεταξύ τους σφοδρές αντιπαραθέσεις και όλοι μαζί ενάντια στους λαούς. Και από αυτήν την άποψη, ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι τα «δραματικά» αυτά γεγονότα που οι ιμπεριαλιστές προκάλεσαν, όπως και τα δολοφονικά χτυπήματα σε Παρίσι και Βρυξέλλες, αποτελούν ένα εξαιρετικά βολικό άλλοθι που δίνει ώθηση (και) στους μηχανισμούς καταστολής των καπιταλιστικών κρατών και ενώσεων και στις υπόλοιπες υποθέσεις «που πηγαίνουν πολύ πέρα από την τρομοκρατία».

Κάθε «χτύπημα» κι ένα βήμα καταστολής

Επίσης, ενδιαφέρον παρουσιάζει το κομμάτι της εν λόγω μελέτης, όπου εξηγείται το πώς «...από τις αρχές του 1970 τα κράτη - μέλη της ΕΟΚ/ΕΕ έχουν πάει πολύ παραπέρα απ' όσο οι περισσότεροι παρατηρητές και κράτη - μέλη θεωρούσαν εφικτό και επιθυμητό, στο πεδίο της δικαιοσύνης και των εσωτερικών υποθέσεων».

Είναι απλό, λέει ο ειδικός: Τα ανά καιρούς δολοφονικά χτυπήματα αξιοποιήθηκαν στο να προχωρήσουν αποφάσεις της ΕΕ, που, για τους δικούς τους λόγους (κυρίως περιφρούρησης της «εθνικής» τους ασφαλείας), τα καπιταλιστικά κράτη - μέλη έδειχναν απρόθυμα έως τότε να εφαρμόσουν! Και επιπλέον, προσθέτουμε εμείς, τα χτυπήματα αυτά αξιοποιήθηκαν, για να δικαιολογήσουν τους στόχους του κεφαλαίου, την εμπλοκή στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και την ένταση της καταστολής, στη συνείδηση των λαών, ακόμα και να στρατεύσουν, όπως αποδεικνύεται σήμερα, τμήματα των λαών στους στόχους αυτούς.

Ιδού το χαρακτηριστικό απόσπασμα: «Οι επιθέσεις το Σεπτέμβρη του 2001, ακολουθούμενες από αυτές στη Μαδρίτη το 2004 και στο Λονδίνο το 2005, επέδρασαν σε έναν καταιγισμό αποφάσεων, πρωτοβουλιών και μηχανισμών με στόχο να βελτιώσουν τις δυνατότητες της Ευρώπης να αντιπαλέψει την τρομοκρατία σε όλες της τις μορφές. Η δυναμική της αντιτρομοκρατίας στην ΕΕ μπορεί να συγκριθεί με διαδοχικά κύματα σοκ προωθούμενα από μεγάλες επιθέσεις, αλλά σταδιακά χαλαρώνοντας όταν η αίσθηση του επείγοντος έσβηνε».

Οι αποφάσεις βέβαια έμεναν σαν βαριά δεσμά στους λαούς και γινόντουσαν πάτημα για τις επόμενες. Εξάλλου, αυτό περιγράφεται και στην ίδια αυτή μελέτη όπου εξετάζεται το βήμα - βήμα χτίσιμο του τεράστιου κατασταλτικού μηχανισμού που έχουν πλέον στη διάθεσή τους τα καπιταλιστικά κράτη και η ιμπεριαλιστική ΕΕ.

Ξεκινώντας από την 11η Σεπτέμβρη, όπου «οι επιθέσεις άνοιξαν ένα παράθυρο ευκαιρίας, ώστε να προωθηθούν νομικές προτάσεις του Προγράμματος του Τάμπερε που κωλυσιεργούσαν, ούτως ώστε να εναρμονιστούν οι εθνικές νομοθεσίες στη σφαίρα της εσωτερικής ασφάλειας» και «μέσα σε δύο εβδομάδες από τις επιθέσεις υιοθετήθηκε ένα συνολικό Σχέδιο Δράσης της ΕΕ για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας»,που περιλάμβανε την καθιέρωση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, τη δημιουργία της «Eurojust» και την «υιοθέτηση μιας απόφασης - πλαισίουπου προσδιόριζε με έναν κοινό τρόπο τις τρομοκρατικές απειλές» και«λειτούργησε ως η απαραίτητη βάση για τη συνεργασία μεταξύ δικαστικών και αστυνομικών αρχών».

Συνεχίζοντας στις επιθέσεις στη Μαδρίτη (2004), όπου «ορίστηκε ο πρώτος Συντονιστής της Αντιτρομοκρατίας της ΕΕ, δυο εβδομάδες μετά τις βομβιστικές επιθέσεις» και «στην ίδια συνάντηση του Συμβουλίου, οι επικεφαλής των κρατών ενέκριναν το προσχέδιο του καταστατικού χάρτη της Ευρώπης, υιοθετώντας ένα υψηλού συμβολισμού άρθρο που περιλάμβανε μια ρήτρα αλληλεγγύης», αλλά και πλασάροντας για πρώτη φορά το αντιδραστικό ιδεολόγημα της «ριζοσπαστικοποίησης», που προσπαθεί να εξισώσει τη λαϊκή πάλη και τη δράση για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, με τα βρώμικα παιχνίδια των κάθε είδους μηχανισμών και πολιτικών σχημάτων και ομάδων που βγαίνουν από τα σπλάχνα του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος.

Και, βεβαίως, με τη «βομβιστική επίθεση στο Λονδίνο τον Ιούλιο του 2005 (που) λειτούργησε σαν προωθητής για βελτιωμένη συνεργασία», με την υιοθέτηση της «συνολικής Αντιτρομοκρατικής Στρατηγικής της ΕΕ» το Δεκέμβρη του 2005. Εκεί όπου κάτω από τους «τέσσερις στρατηγικούς στόχους, που ονομάστηκαν "πυλώνες" (...) "Αποτροπή", "Προστασία", "Καταδίωξη" και "Απάντηση"», μπήκαν τα πάντα που αφορούν τη θωράκιση της καπιταλιστικής εξουσίας.

Συμφέροντα κοινά και αντιθέσεις

Οι παραδοχές αυτές αποκτούν φυσικά μεγαλύτερη σημασία στις σημερινές συνθήκες, όπου με αφορμή τα δολοφονικά χτυπήματα σε Παρίσι και Βρυξέλλες κατασκευάζονται τα νέα προσχήματα από τους ιμπεριαλιστές για μεγαλύτερη εμπλοκή στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, αλλά και για ένταση της καταστολής.

Πολύ περισσότερο, που, όπως τονίζει ο ίδιος ειδικός, «κανείς δεν θα πρέπει ποτέ να χάνει από τα μάτια του το γεγονός ότι τα κράτη - μέλη παραμένουν, ακόμα και μετά από τη μεταρρύθμιση της ΕΕ μέσω της Συνθήκης της Λισσαβόνας, οι βασικοί παράγοντες σε αυτό το πεδίο» και ότι οι εξελίξεις είναι εξαρτώμενες «σε τελευταία ανάλυση από τα συμφέροντα και τη στάση των κρατών - μελών της ΕΕ».

Συμφέροντα που, όμως, δεν είναι ενιαία. Και ακριβώς γι' αυτό στην επιφάνεια, με αφορμή και τις τρομοκρατικές επιθέσεις, βγαίνουν μια σειρά από αντιθέσεις που μασκαρεύονται με το ψεύτικο για τους λαούς δίλημμα «ελευθερία ή ασφάλεια» που αναπαράγουν οι καπιταλιστές. Οχι μόνο με στόχο να κρύψουν την ταξική φύση του καπιταλιστικού κράτους και να στρατεύσουν τους λαούς κάτω από τις «ξένες σημαίες» των νέων σταυροφοριών για τα συμφέροντα του κεφαλαίου ή για να ανεχθούν τα νέα μέτρα καταστολής, αλλά και για να «κονταροχτυπηθούν» τα διάφορα καπιταλιστικά κράτη και τμήματα του κεφαλαίου. Το ίδιο όπως «κονταροχτυπιούνται» με όχημα τους πρόσφυγες, που οι δικές τους βόμβες δημιούργησαν, την ώρα που στον πυρήνα όλοι συμφωνούν ότι το ζητούμενο είναι η πολύπλευρη εκμετάλλευση των προσφύγων από τα μονοπώλια της ΕΕ.

Σε τελευταία ανάλυση, δηλαδή, οι δολοφονικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι και αλλού αξιοποιούνται ως ένα ακόμα επεισόδιο στη σύγκρουση που βρίσκεται σε εξέλιξη ανάμεσα στα τμήματα του κεφαλαίου και τα καπιταλιστικά κράτη που θεωρούν ότι έχουν συμφέρον από τη λεγόμενη «εμβάθυνση» της ιμπεριαλιστικής ΕΕ και σε εκείνους που θεωρούν ότι το συμφέρον της δικής τους αστικής τάξης εξυπηρετείται είτε από μια «χαλαρή» ΕΕ, είτε με πλήρη έξοδο από τη συμμαχία αυτή του κεφαλαίου και ένταξη σε άλλες ιμπεριαλιστικές ενώσεις ή συμμαχίες.

Αλλά είτε έτσι είτε αλλιώς οι λαοί μόνο χαμένοι θα βγουν αν στοιχηθούν πίσω από τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Γι' αυτό και πρέπει να χαράξουν τη δική τους γραμμή αντεπίθεσης και νίκης.

Παραπομπές:

1. Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, Τετάρτη 23 Μάρτη, μετά τη συνάντησή του στις Βρυξέλλες με τον Μανουέλ Βαλς.

2. «EU counterterrorism strategy: value added or chimera?»

Ανησυχίες για την ανάκαμψη από τον ΣΕΒ

«Οι επιχειρήσεις θα είναι πολύ προσεκτικές στην πρόσληψη εργατικού δυναμικού, πόσο μάλλον όταν δεν γνωρίζουν πότε θα έρθει η ανάκαμψη και εάν θα έχει βάθος και διάρκεια» (...).

Αυτό επισημαίνει ο ΣΕΒ, στο πρόσφατο εβδομαδιαίο δελτίο για την οικονομία, εκφράζοντας ανοιχτά επιφυλάξεις και για τους ρυθμούς της καπιταλιστικής ανάκαμψης αλλά και για τη διάρκειά της, δηλαδή για το ενδεχόμενο νέας υποχώρησης στην οικονομική δραστηριότητα. Επιπλέον, σύμφωνα με τον ΣΕΒ: «Η όποια ανάκαμψη δεν θα συνοδεύεται, σε αρχικά στάδια τουλάχιστον, από αντίστοιχη αύξηση της απασχόλησης, η οποία, παράλληλα, είναι απίθανο να προέλθει από την απλή επαναπρόσληψη όσων έχασαν τις δουλειές τους στην περίοδο της μεγάλης ύφεσης, αλλά μάλλον από τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, σε νέες δραστηριότητες και με νέες εξειδικεύσεις κατάρτισης».

Ταυτόχρονα, οι εγχώριοι βιομήχανοι επαναφέρουν και το ζήτημα του ισότιμου ανταγωνισμού ανάμεσα στο εγχώριο κεφάλαιο με τους ξένους επενδυτές: «Οι ξένοι που ενδιαφέρονται να επενδύσουν στη χώρα μας μέσω συμπράξεων με Ελληνες, εύλογα επιθυμούν και οι Ελληνες συνέταιροι να συνεισφέρουν κεφάλαιο. Πώς, όμως, μπορούν να επενδύσουν με ίσους όρους, όταν ένας επιπλέον φόρος (στα μερίσματα) επιβαρύνει, στην πράξη, μόνο τον Ελληνα μέτοχο, ειδικά όταν το εγχώριο κεφάλαιο όλων των μεγεθών έχει ήδη πληγεί πολλαπλά»,τονίζεται.

Με πείσμα ριχνόμαστε στη μάχη για τη 48ωρη γενική απεργία

Το γιγαντοπανό του ΠΑΜΕ, στη συμβολική κατάληψη που έγινε στο υπουργείο Οικονομικών την περασμένη Τρίτη

Το ΠΑΜΕ, τα ταξικά σωματεία πρωτοστατούν στην οργάνωση της 48ωρης γενικής πανελλαδικής απεργίας, όταν το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης κατατεθεί στη Βουλή. Το σύνθημα «πάρτε πίσω το νόμο - λαιμητόμο» για το Ασφαλιστικό παραμένει η αιχμή των εργατικών - λαϊκών διεκδικήσεων και σ' αυτήν τη φάση του αγώνα.

Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να αξιοποιηθεί το διάστημα μέχρι την απεργία για την εντατική προετοιμασία της, με πρωτόβουλη δράση των συνδικάτων, με συλλογικές διαδικασίες από τα κάτω, με πολύμορφες κινητοποιήσεις που θα ενισχύουν τις αγωνιστικές διαθέσεις και θα φτιάχνουν απεργιακό κλίμα στους χώρους δουλειάς.

Η ευθύνη κάθε σωματείου, κάθε συνδικαλιστή και εργαζόμενου μεγαλώνει και αυτό πρέπει να εκφραστεί με την ουσιαστική συμμετοχή ακόμα περισσότερων στην προετοιμασία της κινητοποίησης.

H απεργία αποτελεί σημαντικό όπλο στα χέρια των εργαζομένων. Στόχος είναι οι απεργιακές συγκεντρώσεις, αλλά κυρίως η συμμετοχή στην απεργία να είναι μαζική. Αυτό που «πονάει» το κεφάλαιο, την εργοδοσία, την κυβέρνηση είναι όταν σταματάει η καπιταλιστική δραστηριότητα, όταν χάνουν κέρδη, όταν νιώθουν τη δύναμη των εργαζομένων. Τέτοια στοιχεία είχε, για παράδειγμα, η απεργία στις 4 Φλεβάρη, από τις μεγαλύτερες και τις πιο πετυχημένες που έγιναν τον τελευταίο καιρό, αλλά και ο αγώνας που έδωσε η μικρομεσαία αγροτιά στα μπλόκα.

Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου γύρου αντιλαϊκών μέτρων, που περιγράφονται με σαφήνεια στο τρίτο και στα προηγούμενα μνημόνια. Στα μέτρα αυτά θα προστίθενται νέα σε κάθε επόμενη φάση της διαπραγμάτευσης.

Με την απεργία, η κυβέρνηση πρέπει να πάρει το μήνυμα ότι τα μέτρα αυτά απορρίπτονται από το λαό, ακόμα κι αν το κίνημα δεν είναι σήμερα σε θέση να προκαλέσει ρήγματα στον αρνητικό συσχετισμό δύναμης και να αποτρέψει μέτρα σε βάρος του. Αν η κυβέρνηση περάσει «άβρεχτη» από το κλείσιμο της πρώτης «αξιολόγησης», ο γύρος της επίθεσης που ακολουθεί θα είναι ακόμα πιο σκληρός και ταξικά βίαιος για τα εργασιακά και τα λαϊκά δικαιώματα.

Αποκαλύπτονται οι «βέλτιστες πρακτικές»

Το επόμενο πακέτο μέτρων περιλαμβάνει τα Εργασιακά, τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, την πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων, την αλλαγή προς το χειρότερο του συνδικαλιστικού νόμου, με τρόπο που να μπαίνουν περισσότερα εμπόδια στην απεργία.

Για όλες αυτές τις ανατροπές, κυβέρνηση και τρόικα έχουν συγκροτήσει «επιτροπή εμπειρογνωμόνων», που θα συνεδριάσει για πρώτη φορά στις 6 Απρίλη, με στόχο να καταλήξει άμεσα σε πόρισμα για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν με βάση το μνημόνιο. Αν ανατρέξουμε στο πόρισμα της «Επιτροπής σοφών» για το Ασφαλιστικό, εύκολα βγαίνει το συμπέρασμα ότι και στα Εργασιακά πάμε για σαρωτική ανατροπή όσων έχουν απομείνει όρθια, με το μανδύα της υιοθέτησης των «βέλτιστων πρακτικών» που εφαρμόζουν τα άλλα κράτη - μέλη της ΕΕ.

Το ποιες είναι αυτές οι «πρακτικές», το δείχνει μεταξύ άλλων το νομοσχέδιο για τα Εργασιακά που συζητιέται τώρα στη Γαλλία και προκαλεί αντιδράσεις από τους εργαζόμενους. Ο νόμος που προωθεί η γαλλική κυβέρνηση διευκολύνει δραστικά τις απολύσεις, διευρύνει τα περιθώρια της μεγαλοεργοδοσίας για «προσαρμογές» στο ωράριο εργασίας, αναβαθμίζει τις επιχειρησιακές συμβάσεις, αχρηστεύοντας ουσιαστικά τις κλαδικές.

Μάλιστα, από τα βασικά επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται για να καμφθούν οι λαϊκές αντιδράσεις, είναι ότι από αυτές τις μεταρρυθμίσεις έχει ωφεληθεί η οικονομία στις χώρες όπου εφαρμόστηκαν. Δηλαδή, επικαλούνται κι αυτοί τις «βέλτιστες πρακτικές», που αποδεικνύονται τέτοιες μόνο για το κεφάλαιο και χείριστες για τους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους.

Επομένως, με τη 48ωρη απεργία, δεν απαντάμε μόνο στα μέτρα που θα επιχειρήσει τώρα να νομοθετήσει η κυβέρνηση, αλλά και σε εκείνα που ετοιμάζεται να φέρει το αμέσως επόμενο διάστημα, για να υπηρετήσει το στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων.

Για την «αναποτελεσματικότητα των αγώνων»

Η κυβέρνηση, τα άλλα αστικά κόμματα και οι δυνάμεις τους στο κίνημα, καλλιεργούν τη λογική της «αναποτελεσματικότητας των αγώνων», του «τίποτα δεν αλλάζει με τις απεργίες». Πλευρές της ίδιας αντίληψης είναι η άποψη ότι «το μεροκάματο της απεργίας είναι χαμένο μεροκάματο», ή ότι «με μια 48ωρη δεν γίνεται τίποτα, χρειάζονται απεργίες διαρκείας για να φύγει η κυβέρνηση», που «δουλεύεται» από διαφορετικές δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Η συζήτηση περί «αναποτελεσματικότητας των αγώνων» αναζωπυρώθηκε στους χώρους δουλειάς μετά την απεργία στις 4 Φλεβάρη, για να υπονομευθεί η παραπέρα κλιμάκωση της πάλης, με τη 48ωρη γενική απεργία, που έχουν αποφασίσει τα συνδικάτα.

Η διαλυτικές αυτές αντιλήψεις υπηρετούν το στόχο της κυβέρνησης και του κεφαλαίου να καλλιεργήσουν κλίμα απογοήτευσης και ανάσχεσης των αγωνιστικών διαθέσεων που εκφράστηκαν το προηγούμενο διάστημα, να εξουδετερώσουν τις προϋποθέσεις ανόδου της ταξικής πάλης, να πισωγυρίσουν εργατικές - λαϊκές μάζες που συμμετείχαν ενεργά στις τελευταίες κινητοποιήσεις.

Η αλήθεια είναι ότι οι αγώνες που έγιναν έως τώρα, με καθοριστική συμβολή των ταξικών δυνάμεων, δυσκόλεψαν την κυβέρνηση να προχωρήσει με το ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα που προέβλεπε η πρώτη «αξιολόγηση».

Ειδικά για το Ασφαλιστικό, στόχος ήταν να εφαρμοστεί το νέο σύστημα από την 1/1/2016. Τώρα, έχει μπει ο Απρίλης και ακόμα δεν έχει έρθει στη Βουλή το νομοσχέδιο. Οι εργατικοί - λαϊκοί αγώνες συνέβαλαν στο να καθυστερήσουν τα μέτρα, όμως αυτό δεν είναι αρκετό, αυτός ο αγώνας πρέπει να πάει μέχρι τέλους, με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, απαιτητικότητα και έγνοια από τον καθένα για την οργάνωση και την επιτυχία του.

Κανένας αγώνας δεν είναι «μια κι έξω»

Πρέπει ταυτόχρονα να συζητιέται πλατιά και να γίνεται καθαρό ότι κανένας αγώνας δεν είναι «μια κι έξω». Οτι η αναμέτρηση με τα αντιλαϊκά μέτρα, με το κεφάλαιο και την πολιτική του, είναι σύνθετη υπόθεση, διαρκής και ότι απαιτεί το κίνημα να βγαίνει ενισχυμένο και καλύτερα προσανατολισμένο μέσα από κάθε μάχη.

Η αποτελεσματικότητα ενός αγώνα μετριέται πάνω απ' όλα από το κατά πόσο βοηθάει και αξιοποιείται για να γίνουν βήματα στην πορεία ανασύνταξης του κινήματος, στην ισχυροποίηση της ταξικής γραμμής, στην προώθηση της λαϊκής συμμαχίας. Κατά πόσο συμβάλλει να αποκόβονται δυνάμεις από την επιρροή της εργοδοσίας και των κομμάτων της, από τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό και ενισχύεται η κατεύθυνση σύγκρουσης με τη στρατηγική του κεφαλαίου, τη γραμμή των θυσιών στο όνομα της καπιταλιστικής ανάκαμψης.

Οσο δυναμώνουν αυτά τα στοιχεία στους αγώνες, τόσο θα αυξάνεται η ικανότητα του κινήματος να καθυστερεί, να εμποδίζει, ακόμα και να αποτρέπει σε μια πορεία μέτρα σε βάρος των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, αυτή η πείρα πρέπει να αξιοποιείται, για να συνειδητοποιείται ότι οι αγώνες πρέπει να κατευθυνθούν απέναντι στον πραγματικό αντίπαλο, απέναντι στο κεφάλαιο, στην εργοδοσία, στην εξουσία τους. Οτι χρειάζεται οι εργαζόμενοι, ο λαός να δοκιμάσουν τη δύναμή τους σε αυτό το πεδίο της πάλης.

Θύματα της ίδιας σάπιας πολιτικής

Μέτωπο για την εργατική τάξη μπροστά στη 48ωρη απεργία είναι και το Προσφυγικό. Η πολιτική του εγκλωβισμού μεταναστών και προσφύγων από κυβέρνηση και ΕΕ, η επικίνδυνη παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς, πρέπει να καταδικαστούν μαζικά. Να απαιτήσει το κίνημα αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για πρόσφυγες και μετανάστες, να τους δοθεί τώρα η δυνατότητα και να διευκολυνθούν να ταξιδέψουν στις χώρες που θέλουν.

Η πραγματική αιτία της προσφυγιάς είναι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, τον οποίο στηρίζει και η αστική τάξη στην Ελλάδα, με τη στρατιωτικο-πολιτική συμμετοχή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και τις επιχειρησιακές «διευκολύνσεις» που παρέχει, διεκδικώντας να αναβαθμίσει τη θέση της στην περιοχή.

Τα βάσανα Ελλήνων, μεταναστών και προσφύγων έχουν την ίδια ρίζα, την ίδια αιτία. Τα προκαλεί η πολιτική προώθησης των συμφερόντων του κεφαλαίου, που προϋποθέτει το τσάκισμα των εργασιακών - λαϊκών δικαιωμάτων στο εσωτερικό της χώρας και τη βαθύτερη εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, που εκδηλώνονται και με πόλεμο, προκαλώντας ποτάμια προσφύγων.

Η ίδια πολιτική είναι που κοιτάζει τους πρόσφυγες στα δόντια και στην τσέπη, την ώρα που τα καπιταλιστικά κράτη συμμετέχουν στη νομή της εργατικής τους δύναμης ανάλογα με την ισχύ τους, ανοιγοκλείνουν τη στρόφιγγα των προσφυγικών ροών στην Ευρώπη, εγκλωβίζουν και καταδικάζουν σε άθλιες συνθήκες τους πρόσφυγες.

Από αυτήν τη σκοπιά, η συμμετοχή στη 48ωρη γενική απεργία θα δώσει απάντηση και στην προσπάθεια της κυβέρνησης, της εργοδοσίας και των κομμάτων της να αξιοποιήσουν το Προσφυγικό με φοβέρες και εκβιασμούς, για να αποσπάσουν λαϊκή συναίνεση στις συμφωνίες για τη διαχείριση του ζητήματος με βάση τα συμφέροντα και τους ανταγωνισμούς των μονοπωλίων, να ξεπλύνουν τις ευθύνες τους για το δράμα και την αθλιότητα που ζουν οι πρόσφυγες.

Οι κερδισμένοι της «κινητικότητας»

Με την ανεργία στην Ευρωζώνη να διαμορφώνεται στο 10,3% το Μάρτη (Eurostat), παρουσιάζοντας όμως πολλές διακυμάνσεις από χώρα σε χώρα (24,6% στην Ελλάδα, 20,5% στην Ισπανία, 12,2% στην Πορτογαλία, 6,2% στη Γερμανία) «η κινητικότητα των εργαζομένων μέσα στην Ευρωζώνη ήταν αυξημένη κατά 15% το 2013 σε σχέση με το 2007. Ενας βασικός προορισμός των εργαζομένων είναι η Γερμανία». Αυτό αναφέρει έρευνα της Deutsche Bank. Οι άνεργοι της Ευρωζώνης, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, είναι σε «αυξημένο ανταγωνισμό με εργαζομένους της Ανατολικής Ευρώπης και με μετανάστες από τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και αλλού». Δηλαδή, εκατομμύρια άνεργοι, κυρίως νέοι, συρρέουν σε καπιταλιστικά κράτη που χτυπήθηκαν λιγότερο από την κρίση αναζητώντας μεροκάματο, και όχι βέβαια τη Γη της Επαγγελίας, αφού και εκεί οι συνθήκες και οι όροι δουλειάς αντανακλούν τη σκληρή εκμετάλλευση. Αλλωστε, ακόμα και ο «ανταγωνισμός» που περιγράφει η έρευνα ανάμεσα σε εργαζόμενους από διαφορετικά κράτη, που ψάχνουν να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη, κάνει ευκολότερη τη συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων και για τους ντόπιους και τους μετανάστες εργάτες στις χώρες υποδοχής. Μόνο κερδισμένο είναι και πάλι το κεφάλαιο. Ενδεικτικά, το πιο πλούσιο 10% των Γερμανών κατέχει σχεδόν το 60% του πλούτου στη χώρα, ενώ το πιο φτωχό 50% του πληθυσμού ζει με μόλις το 2,5% του συνολικού πλούτου της χώρας, σύμφωνα με έρευνα της Bundesbank τον περασμένο Μάρτη...

Ακορντεόν

Σύμφωνα με τη Συνθήκη του ΟΗΕ και το Διεθνές Δίκαιο, απαγορεύεται η παρεμπόδιση των προσφύγων να καταθέσουν αίτηση ασύλου στη χώρα που έχει πλήρως ενσωματώσει και αποδεχτεί το διεθνές προσφυγικό Δίκαιο, όπως απαγορεύονται και οι επαναπροωθήσεις. Η συμφωνία κυβέρνησης - ΕΕ - Τουρκίας, που επικύρωσε η Βουλή με νόμο το βράδυ της Παρασκευής, προβλέπει τα ακριβώς αντίθετα: Εγκλωβισμό, άσυλο με το σταγονόμετρο, επαναπροωθήσεις. Ταυτόχρονα, το ΝΑΤΟ, με την παρουσία του στο Αιγαίο, έχει αναλάβει τον έλεγχο και την αναχαίτιση των προσφυγικών ροών, κουρελιάζοντας τις διεθνείς συμφωνίες και τις συνθήκες για τους πρόσφυγες, πέρα από τους κινδύνους που εγκυμονεί για τα κυριαρχικά δικαιώματα η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Ποιο συμπέρασμα προκύπτει; Οτι το λεγόμενο «διεθνές Δίκαιο», προϊόν κι αυτό μιας άλλης εποχής, όπου ο παγκόσμιος συσχετισμός δύναμης ήταν διαφορετικός, κάτω από την επίδραση και του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, είναι ένα «πουκάμισο αδειανό» για τους ιμπεριαλιστές. Στην πραγματικότητα, γίνεται «ακορντεόν» στα χέρια τους, που ανοιγοκλείνει ανάλογα με τον μεταξύ τους συσχετισμό, τα συμφέροντα, τις αντιθέσεις και τα παζάρια τους, πάντα σε βάρος των λαών.

Ταχύτατοι...

Πενήντα πέντε χιλιάδες πρόσφυγες εγκλωβισμένοι στη χώρα μας με ένα και μόνο αίτημα: Να τους αφήσουν να πάνε στον προορισμό τους. Μια λέξη για καθέναν απ' αυτούς να πεις δεν φτάνει ο χρόνος μιας μέρας. Κι όμως, τα αστικά κόμματα κατόρθωσαν σε μισή μέρα, την Παρασκευή, στη Βουλή, να ξεπετάξουν ένα νομοσχέδιο που επιβάλλει σ' αυτούς τους ανθρώπους τη φυλακή ή την επιστροφή στην κόλαση. Το «θα πατάξομεν την γραφειοκρατίαν» αποκτά νέα διάσταση. Δεν είναι η πρώτη φορά που το αστικό κράτος, με όλους τους θεσμούς του, λειτουργεί ταχύτατα. Οταν πρόκειται για τα συμφέροντα της αστικής τάξης δεν χωρούν καθυστερήσεις και πολιτικοί ανταγωνισμοί. Και η αστική τάξη της χώρας μας επιδιώκει να διαχειριστεί το Προσφυγικό με βασικό κριτήριο το πώς θα εξασφαλίσει τη θέση της στα αντιλαϊκά παζάρια και τις αντιθέσεις στο πλαίσιο της ΕΕ. Γεγονός που σηματοδοτεί αρνητικές εξελίξεις και για τους πρόσφυγες και για τον ελληνικό λαό. Που μαζί με την έκφραση αλληλεγγύης από το υστέρημά του προς τα θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων θα πρέπει να ανοίξει αποφασιστικό μέτωπο στην κύρια αιτία: Τον ίδιο τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα που βρίσκονται πίσω του